Unheard
"Ik ben geen lesbienne!"

Lily is een moeder in Londen, Engeland. Haar dochter stopte ermee nadat ze een jaar lang als jongen had geleefd.
Transcript
In 2015 vertelde mijn vijftienjarige dochter, die op haar veertiende uit de kast was gekomen als lesbienne, me dat ze transgender was. Als kind had ze nooit ongemak getoond over haar vrouwelijke lichaam, al gaf ze altijd de voorkeur aan spijkerbroeken boven jurkjes en hield ze van wild spel. Voorafgaand aan haar aankondiging had ze veel tijd op YouTube doorgebracht met het kijken naar ‘trans’-video’s en, zo ontdekte ik later, had ze online een jongenspersona gecreëerd.
Ik maakte me enorm veel zorgen over het medische traject dat mogelijk in het vooruitzicht lag. Ik verdiepte me in alles wat ik over het onderwerp kon vinden en praatte er met haar over. Ik stuurde haar artikelen, praatte over feminisme en stelde ongemakkelijke vragen als: ‘Hoe kun je weten hoe een jongen zich voelt, als jij een meisje bent?’ Ik was heel uitgesproken over mijn onenigheid, terwijl ik tegelijk duidelijk maakte dat ik van haar hield en er altijd voor haar zou zijn. Ik zei dat ze te veel tijd online doorbracht en dat haar telefoon ’s nachts beneden moest blijven om op te laden. Ik moedigde haar aan om naar buiten te gaan, ‘de echte wereld in’. Ik vertelde haar dat veel tieners een zekere mate van dysforie ervaren en liet haar een grafiek zien waarop de toename van meisjes die zich bij genderklinieken meldden, werd weergegeven.
Ze wilde op de hogeschool als jongen beginnen. Ik zei nee. Ze had het achter mijn rug om kunnen doen, maar dat deed ze niet. Soms kregen we ruzie. Ik herinner me dat ze riep: ‘Ik ben geen lesbienne!’ Daarna stopte een goede vriendin van haar met de transitie, wat veel indruk op haar maakte. In ons gezin is er altijd ruimte geweest voor debat en meningsverschillen; ik besef dat mijn aanpak niet voor iedereen zou werken. Nog geen jaar nadat ze mij voor het eerst haar ‘coming-out’ had verteld, stuurde ze me een berichtje: “Ik ben een meisje. Ik ben nooit een jongen geweest.”
Zes jaar later is mijn dochter net afgestudeerd aan de universiteit. Ze is gelukkig en zelfverzekerd, een lesbienne, en kijkt met lichte gêne terug op die periode. We hebben een heel hechte band.