Meegesleurd

Transcript

Ik ben een moeder. Ik wéét dat mijn instincten kloppen.

Ik ken mijn zoon.

Ik weet dat hij schade oploopt door de sluwe, manipulatieve leugens die ertoe hebben geleid dat hij zichzelf als het ware uitdrijft met drugs, terwijl hij wordt toegejuicht. Dit is pure kwaadwilligheid, en ik heb me machteloos gevoeld om het te stoppen. Ik ben maar één persoon, zo opgejaagd en geïntimideerd dat blijven leven voelt als mezelf eindeloze marteling aandoen. Het verlies van mijn zoon is onvoorstelbaar.

Er zijn veel dagen waarop ik me sterk en strijdlustig voel, vastberaden om te vechten om mijn zoon terug te krijgen. Het is een diepe woede waar ik iets mee wil doen. Maar angst verlamt me al snel. Welke stappen moet ik zetten? Duw ik mijn zoon dan nog verder weg? Breng ik hem schade toe? Zal ik verteerd worden door spijt?

Dit vreet me van binnen op. En soms moet ik mijn eigen verstand toetsen.

Als moeder heb ik me altijd vrij gevoeld om voor mijn kinderen op te komen. Ik ben zo boos dat mij, na het dragen, baren, verzorgen en liefhebben van mijn zoon, wordt verteld dat al mijn instincten verkeerd zijn. Dat ik een dochter heb die ik moet accepteren en vieren. Dit is zó, zó verkeerd. Ik wil iets doen, maar alles voelt zinloos. Huilen in verslagenheid lijkt mijn enige uitweg. Ik wéét dat dit niet helpend is. Ik ken geen rust.

Duizenden moeders maken dezelfde worsteling door. Het leed dat ik in mijn steungroepen zie, is bijna niet te verdragen. We hebben hulp nodig. We worden in feite gedwongen onze kinderen op te offeren, iets dat indruist tegen onze diepste wezen als moeders. We willen instinctief vechten, maar de macht die tegenover ons staat, is te groot.

En zo worden we meegesleurd – door ons eigen verdriet.