De Muur Tussen Ons

Transcript

Ik ben een moeder uit Zuid-Afrika.

Begin dit jaar kwam mijn volwassen dochter totaal onverwacht uit de kast als trans. Ondanks haar tien jaar lange voorgeschiedenis van psychische problemen, depressie, angst, automutilatie, zelfmoordpogingen, dwangklachten en autisme, plus het recente trauma van de zelfmoord van een vriend en haar worsteling met haar seksualiteit, werd ze door psychiaters en psychologen meteen volledig bevestigd in haar trans-identiteit en direct op het medische traject gezet.

Wij als ouders hebben geprobeerd haar te laten vertragen en er goed over na te denken. We zijn altijd openlijk voor transrechten geweest, maar we vonden dat ze tijd nodig had om te begrijpen waar dit ineens vandaan kwam. Helaas reageerde ik in mijn paniek onhandig en te emotioneel, en het enige wat dat deed, was dat het een enorme muur tussen ons optrok. We zijn altijd heel close geweest, en ik kon gewoon niet geloven dat dit dezelfde persoon was van wie ik al meer dan twintig jaar houd, die zulke vreselijke dingen tegen me zei en zoveel jargon van sociale media gebruikte.

Als ik het over mocht doen, zou ik proberen steviger en standvastiger te zijn, en haar mijn angst en verdriet niet laten zien. Een andere fout had met geld te maken. Ze is financieel van ons afhankelijk, en ik probeerde haar duidelijk te maken dat dit een volwassen beslissing is en dat ze, als ze volwassen is, eerst moest bijdragen aan haar eigen woonkosten. Dat pakte totaal verkeerd uit en maakte haar alleen maar woedend. Ze verweet me dat ik haar het recht ontnam om haar ware zelf te worden door het geld af te pakken dat ze voor testosteron had kunnen gebruiken.

We hebben een jaar doorstaan dat voelt als een hel. Haar stem is al zwaarder geworden. Ik ben volledig kapot van binnen. Het helpt dat ze recent uit huis is gegaan, want nu kan ik huilen als zij er niet is en een vrolijk gezicht opzetten als ik haar even zie. We hebben hele moeilijke sessies gezinstherapie gehad, maar ik heb geprobeerd te luisteren, haar boosheid te begrijpen en de fouten die ik heb gemaakt te erkennen. Langzaam wordt onze relatie beter. Ze weet dat wij het niet eens zijn met wat ze doet. Maar we proberen te laten zien dat we haar, wat er ook gebeurt, altijd zullen blijven liefhebben en steunen.

Mijn hart breekt als ik zie hoe zwaar ze het heeft, en ik ben ontzettend boos op de psychiaters en psychologen die haar zo snel richting medicalisering hebben geduwd, zonder haar eerst te helpen haar dysforie te begrijpen. Ik ben Genspect en de geweldige ouders en therapeuten die deel uitmaken van de lotgenotengroepen enorm dankbaar.

Helaas hebben we in Zuid-Afrika geen van zulke lotgenotengroepen. Daardoor voel ik me erg eenzaam.