Kinderen zijn geen jongeren. Stop met die taaltruc.
15 november 2026
|
Redactie Genspect Nederland
|
Opinie

Van 6 tot 21 jaar: wie noem je een kind, een puber, een adolescent of een volwassene?
Bij een bijeenkomst in de Amsterdamse Genderkliniek stelde iemand een vraag over transgenderzorg voor kinderen. De spreker werd meteen gecorrigeerd: “Het gaat niet om kinderen, maar om jongeren. Ze hebben al de puberteit bereikt.”
Dit is geen slippertje, maar een hinderlijke taalmanipulatie zoals we die voortdurend zien in de ‘genderzorg’. Kinderen heten jongeren. Pubers heten adolescenten. En vanaf een of andere vage leeftijd – 16? 18? niemand weet het meer precies – heten ze ineens volwassenen. En dan mag de medische molen draaien: puberteitsremmers, cross-sekshormonen, en later chirurgie. Want ‘jongere’. Of ‘adolescent’. Of ‘volwassene’. Met hele dikke aanhalingstekens.
Even heel simpel
Kind
tot 12 jaar
Puber
12 tot 18 jaar
Adolescent
18 tot 25 jaar
Volwassene
vanaf 25 jaar
En het brein is ook na die 25 vaak nog lang niet klaar bij bepaalde personen.
Maar goed, we moeten ergens logische getallen voor aanhouden, en juist daarop zijn de genderspecialisten heel systematisch aan het schaven. Roelien den Ouden wees er op X scherp op: 10 procent van de Amerikaanse meisjes krijgt al met 10 jaar haar eerste menstruatie. Zelfs als je een paar jaar ouder bent, ben je nog steeds een kind. Puberteit is geen volwassenheid. Het is juist de fase waarin je lichaam en brein in een storm zitten. Precies de fase waarin je permanente medische ingrepen het minst moet doen.
De Gezondheidsraad doet hetzelfde
Hun advies heet ‘Transgenderzorg voor jongeren’. Het woord kinderen wordt angstvallig vermeden. Waarom? Omdat de helft van de commissie zelf in die zorg werkt of werkte. En omdat veel leden hebben gepubliceerd met of onder de drie grote namen van de Nederlandse genderzorgindustrie: Cohen-Kettenis, De Vries en Steensma. De mensen achter het Dutch Protocol dat internationaal steeds meer onder vuur ligt.
Een lopende band
Wat hier gebeurt is geen zorg. Het is een lopende band. Kinderen met vaak meerdere problemen – autisme, trauma, depressie, eetstoornissen – worden in een medisch traject gezet waarvan de langetermijngevolgen grotendeels onbekend zijn. En de taal wordt zo gekozen dat het minder erg klinkt.
Burgers, politici, verzekeraars en inspecteurs lezen ‘jongeren’ en denken aan 16- of 17-jarigen die een weloverwogen keuze maken. Ze zien niet de 11- of 12-jarige die net de puberteit is ingegaan. Ze zien geen kwetsbare kinderen.
Noem het kind een kind
Kinderen zijn al goed zoals ze zijn. Ze hebben bescherming nodig, geen bevestiging van een vaak tijdelijke of sociaal aangewakkerde identiteitscrisis met medicijnen die de natuurlijke ontwikkeling stilzetten of omkeren.
Noem het kind een kind en laat ook alle andere leeftijdsvaagheid weg. Alleen dan kun je eerlijk praten over wat hier gebeurt.
Bron
Roelien den Ouden op X. Bekijk de post op X.
