Vind je je lichaam niet mooi? Dan ben je zeker transgender

Transcript

Hoi, ik heet Avery en mijn man heet Scott.

We zijn blij dat we een paar minuten de tijd hebben om iets te vertellen over ons gezinsleven.

We hebben een dochter van 16, die altijd een gelukkig, evenwichtig kind is geweest. Ze had veel vrienden, leek altijd heel zeker van zichzelf. En hoewel we het nooit hardop hebben gezegd, denken we dat ze zowel op meisjes als op jongens viel.

Fast forward: onze dochter stond in de brugklas op het punt een zware operatie te ondergaan. Later ontdekten we dat haar school in die periode een seksuele voorlichting had gegeven, waarin iemand aan het woord kwam die transgender was. Die vertelde dingen als: Voel je je nergens echt bij passen? Misschien ben je transgender. Val je niet op jongens of niet op meisjes? Misschien ben je transgender. Vind je je lichaam niet mooi? Dan bén je zeker transgender.

Niet lang daarna ging onze dochter dus die grote operatie in. Toen ze thuiskwam, lag ze vier weken op bed om te herstellen, en zat ze veel op internet. We hadden geen idee dat internet vol zat met influencers, trans influencers, die kinderen uitleggen hoe ze met hun ouders en vrienden moeten praten over transgender zijn. Er is bijna een script dat ze kunnen overnemen, met teksten als: Ik ben in het verkeerde lichaam geboren, ik denk dat ik zelfmoord pleeg als ik niet uit dat verkeerde lichaam kom. Je moet me meteen met iemand laten praten. Dat is de korte versie van de boodschap.

Een paar dagen na haar diploma-uitreiking op de middelbare school vertelde onze heel meisjesachtige dochter ons dat ze non-binair was. We krabden ons eens achter het oor, want we wisten niet precies wat dat betekende. Maar dat maakte eigenlijk niet uit, want twee maanden later vertelde ze dat ze eigenlijk een jongen is, vastzit in het verkeerde lichaam, en dat ze inderdaad dacht dat ze zelfmoord zou kunnen plegen.

We zijn daarna met haar naar een psychiater gegaan. Na vijftien minuten zei de psychiater, in haar bijzijn, dat ik haar naar het kinderziekenhuis moest brengen, en dat we daar waarschijnlijk meteen met hormonen zouden beginnen en dat er al snel een borstoperatie zou volgen. Toen ik vragen begon te stellen, werd ze heel geagiteerd. Zij, de psychiater, raakte erg geërgerd en zei dat als ik dit niet zou doen, het duidelijk was dat mijn man en ik niet van onze dochter hielden en dat we haar waarschijnlijk zouden kwijtraken.

We waren doodsbang.

We zochten contact met een andere therapeut, die ons hetzelfde zei. En toen vonden we een groep ouders, met de gedeelde ervaring en wijsheid van al die andere ouders, waaruit bleek dat hun kinderen precies hetzelfde verhaal hadden.

Onze dochter is zich sociaal als jongen gaan presenteren en begon erop aan te dringen dat ze hormonen en operaties wilde. In die periode hebben wij ontzettend veel gelezen en we zagen dat er echt een trend is van kinderen die deze kant op worden geduwd. Kinderen die misschien op hetzelfde geslacht vallen, kinderen die zich gewoon ongemakkelijk voelen. We zijn om ons heen gaan kijken en in onze eigen vrienden- en familiekring bleken 17 kinderen hier óók doorheen te gaan. En we zagen dat er, zowel op school als via internet, een echte duw is om kinderen deze kant op te sturen. En er is ook stevig aandringen vanuit ziekenhuizen om genderklinieken op te zetten.

Dus nu zitten we op een punt waarop we ons nog steeds afvragen wat hier allemaal gebeurt, maar we begrijpen in elk geval dat we maar één van de vele, vele gezinnen zijn.