Een gewaarschuwd mens telt voor twee

Transcript

Hoi, ik ben een moeder uit Ontario.

Mijn dochter is 14, maar toen ze nog 13 was, kwam ze naar me toe om te vertellen dat ze transgender is, en ze had meteen een lijstje met dingen die ze wilde: een mannelijke naam, mannelijke voornaamwoorden, een binder voor haar borstkas en puberteitsremmers.

Dat kwam voor mij volledig uit de lucht vallen. Ik had geen idee dat ze met haar gender worstelde. Een paar maanden daarvoor deed ze wel wat geheimzinnig en stelde ze me vragen als: wat vind je eigenlijk van mij? Het klonk toen wat uitdagend, maar ik heb er destijds niet zoveel achter gezocht.

Dus ze kwam bij me uit de kast, en wilde daarna dat ik het aan mijn man, haar vader, zou vertellen. Toen ik dat deed, zei hij dat hij een video over precies dit onderwerp had gezien: Joe Rogans interview met Abigail Shrier. Hij kende dit fenomeen dus al, van jonge tienermeisjes die ineens vertellen dat ze transgender zijn. Dat was voor ons enorm behulpzaam, dat we al een soort waarschuwing hadden gehad, en we konden daardoor vrij snel, echt heel snel, in contact komen met mensen die met deze kinderen werken en met het geweldige werk van Stella O’Malley, Sasha Ayad en Lisa Marciano. Al die mensen van wie we hun stem heel snel konden horen en die ons hielpen om dit beter te begrijpen. En wat we daarvan leerden, en wat ons enorm heeft geholpen, was om niet direct te bevestigen.

Dus we hebben haar mannelijke naam en mannelijke voornaamwoorden niet overgenomen, en we hebben vooral geprobeerd haar hele denkproces rond een transitie te vertragen. De eerste maanden waren heel conflictueus en extreem, extreem stressvol. Maar wat ik heb gedaan, omdat we niet meteen een therapeut voor haar konden vinden van wie we erop konden vertrouwen dat hij of zij echt onderzoekend te werk zou gaan in plaats van direct bevestigend, is dat ik zelf in therapie ben gegaan. Die therapeut had geen ervaring met dit onderwerp, maar begreep wel waar ik vandaan kwam en we hebben samen vooral gewerkt aan het versterken van mijn relatie met mijn dochter. Dat heeft, los van het hele genderthema, tot heel mooie resultaten geleid, dus daar ben ik erg dankbaar voor. En via hem heb ik uiteindelijk ook een therapeut voor mijn dochter kunnen vinden, wat ook enorm heeft geholpen.

Een ander groot geluk was dat de directeur van de school precies begreep waar wij stonden en onze lijn volgt in hoe er op school met mijn dochter wordt omgegaan. Dat betekent dat ze zich mag kleden zoals zij wil, maar dat er geen mannelijke voornaamwoorden en geen mannelijke naam worden gebruikt, en dat ze is teruggekomen op de binder. Ik heb sportbh’s voor haar kunnen vinden die goed zitten en daar is ze blij mee.

Al met al ben ik echt hoopvol. Ik heb het gevoel dat dit zich op den duur zal oplossen. Het kan nog een paar jaar duren, maar ik heb goede hoop, ook voor iedereen en voor de staat van de samenleving rond dit onderwerp. Ik denk dat we hier met z’n allen weer uit gaan komen, langzaam en zonder veel bombarie, maar voor mijn gezin voelt dit als iets tijdelijks. En hopelijk geldt dat ook voor de cultuur in het algemeen.

Ja, dat is tot nu toe mijn ervaring. En het verhaal loopt nog.