Rampscenario

Transcript

Ik ben een moeder uit het Midwesten.

Mijn dochter van 21 gelooft nu al vijf jaar dat ze een homoman is. Tijdens haar kindertijd voldeed ze grotendeels aan de gebruikelijke genderrollen, al heb ik dat nooit actief gestimuleerd, en ze had geen enkele zichtbare moeite met haar sekse. Alles veranderde plotseling toen ze 16 was.

Mijn dochter geeft zelf toe dat ze pas genderdysforie kreeg toen ze online ontdekte dat je een man kunt worden. Vanaf het moment dat ze geloofde dat het mogelijk was om man te zijn, begon ze ontevreden te raken over het vrouw-zijn. In haar woorden: Mannen krijgen meer respect. Daar kan ik het niet echt met haar oneens over zijn. Dat is zo. Maar willen ontsnappen aan het vrouw-zijn is niet hetzelfde als diep van binnen voelen dat je een man bént.

Omdat ze altijd al op mannen viel en nu denkt dat ze een man is, concludeerde ze dat ze een homoman moest zijn. Ik heb geprobeerd uit te leggen dat ze niet het soort lichaam heeft waar homomannen doorgaans op vallen, maar dat maakte niets uit.

Ik begrijp hoe mijn dochter in dit geloofssysteem terecht heeft kunnen komen. Via internet kun je zó makkelijk in aanraking komen met de ideeën van influencers die je in het echte leven nooit was tegengekomen. Ze hoorde op school niet bij de populaire kinderen. Ze was eigenzinnig. Er was altijd al iets anders aan de manier waarop ze communiceerde. Sinds ik meer heb geleerd over autisme, en hoe autisme zich bij vrouwen uit, vermoed ik dat zij misschien binnen het spectrum valt. Kinderen in het spectrum zijn extra kwetsbaar voor de gedachte dat een geslachtsverandering al hun problemen met erbij horen zal oplossen. Als transjongen viel ze op de middelbare school eindelijk op, en werd ze aangemoedigd door meepratende vriendinnen en vrienden.

Wat ik niet begrijp, is waarom er zo weinig artsen zijn die mijn dochter gewoon zeggen dat ze in werkelijkheid geen man kan worden. Als je de beschikbare genderbevestigende behandelingen bestudeert, zie je dat de medicijnen en operaties alleen cosmetische veranderingen opleveren die de secundaire geslachtskenmerken van de andere sekse nabootsen. De term sekse verwijst naar onze voortplantingsrol. Je bent óf van het type dat eicellen produceert, óf van het type dat sperma produceert, en dat kun je niet veranderen. Zelfs intersekse mensen vervullen een van die twee rollen. Het is alleen minder duidelijk welke rol dat is.

Ik begrijp ook niet waarom er zo weinig artsen zijn die mijn dochter vertellen dat het nastreven van genderbevestigende behandelingen een slecht idee is, omdat ze dan moet leven met constante bijwerkingen en haar leven waarschijnlijk verkort. De kinderarts van mijn dochter zei dat ze mijn dochter wilde steunen in haar “reis”. Je lichaam volstoppen met enorme hoeveelheden testosteron, je borsten afbinden, een onnodige borstoperatie of hysterectomie ondergaan, huid van je arm laten weghalen om een aanhangsel te laten maken dat een beetje op een penis lijkt, dat is geen reis. Dat is zelfvernietiging. Het lijkt eerder op een rampscenario dan op een reis.

De enige zorgverlener die mijn dochter echt heeft geholpen, was een fysiotherapeut die haar aanraadde haar borsten niet af te binden. De fysiotherapeut zei: het gaat problemen geven als je dingen naar binnen duwt die naar buiten horen te drukken. Ik had die therapeut wel kunnen omhelzen.

Dit is waar we nu staan – een zorgverlener die een beetje gezond verstand laat zien, is een zeldzame en schitterende vondst. Ik zie uit naar de dag dat de zorgprofessionals die de recepten uitschrijven en de operaties uitvoeren die onze kinderen beschadigen, zich voor de rechter moeten verantwoorden.

Hopelijk zullen er dan rechters zijn die óók niet begrijpen hoe artsen aan deze vernietiging hebben kunnen meewerken.