Liefde overwint

Transcript

Ik ben een moeder uit South Carolina.

We adopteerden onze dochter in 2005 uit een van de slechtste weeshuizen in China, toen ze 13 maanden oud was. Ze woog maar 7 kilo, kon niet kruipen of een fles vasthouden en huilde niet. Haar peuterjaren stonden in het teken van nachtelijke angsten, levensechte flashbacks en een voelbare ervaring van verlatenheid.

Toen ze acht werd, zei ze: Er mist een stukje van mijn hart en ik moet weten wie ik ben. We verzekerden haar dat we er voor haar waren en haar zouden helpen zichzelf te vinden. Het jaar daarna was ze volledig gefocust op haar status als adoptee, maar ze leek nog steeds sociaal betrokken – en nogal jongensgek. Wij waren ook heel close.

In april 2019 gingen we bikini’s kopen. Op dat moment had ze een nieuwe vriend(in) die gender-nonconform was en die mijn kind leek te hebben betoverd; mijn kind ontwikkelde een ongezonde emotionele afhankelijkheid van haar. In juni 2019 verklaarde mijn kind dat ze biseksueel was. Ze droeg bikini’s tot begin augustus, toen ze zich bij het zwembad begon te bedekken en vervolgens aankondigde dat ze lesbisch was. Twee weken later vertelde ze dat ze een jongen was. Binnen enkele dagen kreeg ze last van paniekaanvallen en angst.

Ik vond een therapeut, maar tijdens het vierde bezoek eiste zij dat ik mijn kind naar de eerste hulp bracht vanwege suïcidale gedachtes. Ze hielden haar een nacht ter observatie en lieten haar de volgende dag weer gaan. De psychiater zei dat het te maken had met haar adoptiestatus. Ze werd strijdlustig en minachtend, en begon over van alles te liegen, iets wat ze nog nooit eerder had gedaan. Ik ontsloeg de therapeut en zocht een andere. Na drie maanden bij haar was er nog steeds geen enkele verbetering.

De vriendenkring van mijn dochter bestond volledig uit vijf meisjes van geboorte die zich als jongen identificeerden; één van hen gebruikte al testosteron. In januari 2020 brak ik in op de telefoon van mijn kind en ik schrok me rot toen ik zag dat de vrienden aan wie ze zich had vastgeklampt haar blootstelden aan lesbische porno en seksuele terminologie, Tumblr en DeviantArt. Mijn kind vertelde vrienden dat ik haar dwong jurken, korsetten en roze te dragen – onwaar. Haar vriendin zei dat ik een gaslighter was, iemand die op trauma’s teert, schoolvoorbeeld van mishandelend gedrag, en dat mijn man van me moest scheiden.

Ik werd er lichamelijk misselijk van en het voelde alsof er een mes door mijn hart ging. De tweede therapeut gaf toe dat ze haar niet kon helpen. We namen een derde in de arm en ontsloegen haar na de eerste sessie, toen bleek dat zij de mannelijke identiteit van onze dochter bevestigde. Zes maanden lang ben ik gaan uitzoeken hoe mijn dochter op dit punt terecht is gekomen en uiteindelijk stuitte ik op Lisa Littmans studie en, bingo, ik besefte: dit is ROGD.

Tegen die tijd had ik een psycholoog gevonden die bij ons kind pre-adoptietrauma, angst en depressie vaststelde. Zij behandelt haar nu al 18 maanden en zegt dat ze niet transgender is, maar nog wel diep vastzit in genderideologie. Ze zegt dat mijn kind bang is om volwassen te worden en dat ze, zonder enig gevoel van waar ze vandaan komt of op wie ze lijkt of klinkt, haar toekomst niet kan zien.

Ik heb me stevig bemoeid met schoolleiding, leraren en de zorgcoördinator, die gelukkig allemaal hebben meegewerkt door haar mannelijke persona, naam of voornaamwoorden niet te bevestigen. Mijn kind is nog geen 1 meter 55 en bijna 18. Ze kleedt zich als een jongen, draagt haar haar kort en ziet eruit als een jongen uit groep 8. In restaurants moet ik vragen of ze haar geen kindermenu geven.

Deze transgendersekte, die erop uit is ons kind te hersenspoelen en haar tegen ons op te zetten, heeft ook onze 12-jarige, ook uit China, zwaar geraakt. Zij lijkt op dat kleine kind dat roept: De keizer is naakt!. Elke avond als ik haar instop, zegt ze: Mam, dit moet stoppen, ze is geen jongen.

Ik geloof echt dat de oerpijn van verlating bij de geboorte verantwoordelijk is voor deze extreme identiteitscrisis. En dat we haar moeten helpen dat ontbrekende stukje van haar hart terug te vinden, voordat ze zichzelf beschadigt met medicijnen en operaties.

Wat ik hier allemaal van heb geleerd, is dat ouderlijk toezicht op sociale media een eerste verdedigingslinie is. Het beste advies dat ik heb gekregen, en nu zelf geef, is: houd je kind dicht bij je. Lees Hold on to Your Kids van Gordon Neufeld – dat verklaart een hoop. Mijn enige hoop voor de toekomst is dat liefde uiteindelijk overwint. Dat ons kind zichzelf zal vinden en accepteren zoals ze werkelijk is: een prachtige jonge vrouw, die vreugde, liefde en geluk waard is.