“Ik heb mijn dochter terug”

Transcript

Hoi, ik ben een moeder uit Los Angeles, Californië.

Zoveel te vertellen, zo weinig tijd.

Het zaadje werd geplant toen mijn dochter 11 was en naar een toneelprogramma voor thuisscholieren ging. Op een dag stapte ze in mijn auto en riep dat ze queer was. Ik vroeg haar hoe ze daarachter was gekomen en ze zei dat de kinderen het over seksualiteit hadden gehad. Dat ging zo door; de kinderen bleven op haar inpraten: Wat is jouw geaardheid? Wat is jouw genderidentiteit? En het kwam op een punt dat zij en een meisje berichtjes uitwisselden, mijn dochter verklaarde dat ze lesbisch was en dat meisje haar kuste. Dus ik heb haar daar weggehaald, en dat is nu vier jaar geleden.

In die periode bleven we haar thuisonderwijs geven; dit jaar, in de negende klas, besloot ze naar de openbare school te gaan. Tijdens de pandemie verhuisde haar beste vriendin naar Thailand en de vriendschap met haar andere beste vriendin maakte ze zelf uit. Ze was dus heel geïsoleerd en alleen.

Ze was ballerina, en omdat alles online ging, deed ze haar balletlessen in haar slaapkamer. Mijn fout was dat ik haar die computer in haar kamer heb laten houden. Als ik één ding kon terugdraaien, dan zou het zijn dat ik mijn dochter nooit, maar dan ook nooit die computer op haar kamer had laten hebben.

Fast forward naar dat eenzame, geïsoleerde meisje dat haar eerste dagen op de openbare school heeft. Haar kamer is één grote puinhoop. Ik besluit een goede moeder te zijn en hem op te ruimen. Ik kijk in haar schetsboeken, want ze is kunstzinnig, en ik vind afschuwelijke tekeningen van verminking: van zichzelf, hoe ze haar vagina en borsten eruit snijdt, en brieven waarin ze verklaart dat ze trans is en dat ze lesbisch is. Ik besluit de tijd te nemen en haar er pas over een paar weken mee te confronteren, nadat ik zelf heb uitgezocht wat er aan de hand is, want op dat moment denk ik: ik kan er mijn vinger niet op leggen, maar er is een of ander fenomeen gaande bij meisjes.

Dus ik zet haar neer en we praten. Ik vertel haar dat haar vader en ik heel veel van haar houden. Dat we haar niet zullen bevestigen in dit alles. Dat ze geen binder krijgt. Dat we haar niet Max of Arthur gaan noemen. Haar naam is Tess en biologisch en chromosomaal is ze een meisje. Ik heb bij allebei mijn kinderen een vruchtwaterpunctie laten doen omdat ik een oudere moeder ben.

Wat ik heb geleerd, is dat de transgenderideologie gefinancierd wordt door miljardairs; dat de federale overheid erachter staat; dat mijn gouverneur in Californië erachter staat. Ze hebben net een wet aangenomen waardoor een 14-jarige naar Planned Parenthood kan gaan en hormonen kan krijgen.

Het slechtste advies kwam van een therapeut, die me aanraadde mijn dochter op Prozac te zetten, en dat heb ik dus niet gedaan.

Mijn advies is: bevestig je kind niet. Wat ik heb gezien door haar niet te bevestigen, is dat ik binnen twee maanden mijn dochter terug had.

Hoop? Heb ik hoop? We móéten hoop hebben. Als we die niet hebben, dan heeft de transgenderideologie onze kinderen.