Unheard
Net als zovelen anderen
Een moeder uit Australië vertelt haar verhaal over hoe artsen die haar eerst steunden, haar zorgen over de nieuwe identiteit van haar dochter vervolgens naast zich neerlegden.
Transcript
Hoi, ik ben een moeder uit Australië.
Onze dochter kwam drie jaar geleden uit de kast als transgender.
Drie jaar daarvoor had ze al een heel slechte mentale gezondheid gehad, toen ze 15, 16 en 17 was. We zaten dus al drie jaar in een soort mentale-gezondheidsmolen voordat de transgendermelding kwam. In die drie jaar had ik diagnoses gehoord als angststoornis, depressie, bipolaire stoornis, mogelijk borderline persoonlijkheidsstoornis, en ik had haar in drie jaar tijd naar meer dan 70 medische afspraken gebracht. In die drie jaar ben ik nooit slecht behandeld door de medische wereld. Ik werd juist gezien als een heel betrokken ouder, omdat ik zoveel probeerde te doen voor onze dochter.
Toen ze vervolgens, uit het niets, verklaarde dat ze transgender was, schrokken we, omdat er geen enkele voorgeschiedenis was, geen enkel teken. Er was niets daarvoor wat wees op genderdysforie of iets dat erop leek dat ze zich niet prettig voelde als meisje. Dus het was heel vreemd, die plotselinge aankondiging. En toch leek het ook alsof ze een script in haar hoofd had, ze ratelde dingen op tegen ons die totaal niet pasten bij de persoon die wij kenden. Het kwam ergens anders vandaan.
Toch leidde een ziekenhuisopname, nadat ze de arts had verteld dat ze suïcidaal was, tot directe bevestiging door medische professionals en een onmiddellijke verwijzing om op haar 17e met testosteron te beginnen. Wij wilden dat niet, we zeiden dat we voorzichtigheid wilden. We vonden dat het allemaal veel te snel ging, te overhaast, zonder rekening te houden met haar mentale-gezondheidsgeschiedenis. Maar we werden ondermijnd, weggeschoven. En we zijn hier in Australië ronduit schandalig behandeld door de medische wereld.
Vanaf dat moment is ons gezin eigenlijk uit elkaar gevallen.
Onze dochter werd 18, zette zichzelf op testosteron en vervreemdde enige tijd later van ons. Ze zit nu drie jaar in dit transgendertraject. Ze heeft een arbeidsongeschiktheidsuitkering vanwege mentale problemen. Ze heeft zichzelf van ons afgezonderd.
Ik kan je vertellen dat het verdriet dat ons gezin heeft doorgemaakt, met niets te vergelijken is. Haar jongere broer werd in deze periode anorectisch. Hij kon niet omgaan met wat er met zijn oudere zus gebeurde. Ons gezin is volledig verwoest. En ik geloof oprecht dat onze dochter is meegesleurd in een sociale besmetting rond transgender.
Net als zovelen andere jonge mensen.