Slik deze pil en begin een nieuw leven

Transcript

Ik ben de ouder van een tiener die zichzelf als trans identificeert.

Ik weet veel over dit onderwerp en over waarom een kind tot de conclusie kan komen dat het trans is. Toen ik een jong meisje was, heb ik vaak gewenst dat ik iemand anders kon zijn. Ik dagdroomde over andere ouders, andere broers en zussen en een totaal ander uiterlijk. Ik droomde er ook van om populair te zijn en om te gaan met de rijke, coole kinderen. Ik heb het zelfs opgeschreven in mijn dagboek. Ik bedacht een nieuwe naam voor mezelf, en ook namen voor mijn nieuwe familie. Ik schreef talloze verhalen en fantaseerde over dat nieuwe gezin en die nieuwe vrienden.

Als iemand had gezegd: Slik deze pil en je krijgt dat nieuwe leven, dan had ik dat met alle plezier gedaan. Maar zou ik in werkelijkheid mijn familie hebben verlaten om dat allemaal te krijgen? En zou dat me echt gelukkig hebben gemaakt? Ik zie niet hoe je kwetsbare jonge kinderen en tieners kunt beloven dat een nieuw lichaam ze gelukkiger zal maken. Het kan in elk geval onmogelijk gezonder zijn om hormonen te nemen en je lichaam te laten veranderen door operaties. Toch is dat precies wat er nu gebeurt en zelfs actief wordt aangemoedigd binnen de huidige transgenderideologie.

Het was niet zo dat er iets mis was met mijn gezin, maar het gras lijkt altijd groener aan de overkant, zeker als je jong bent. Ik probeerde niet aan mijn familie te ontsnappen. Ik probeerde aan mezelf te ontsnappen. Omdat ik ongelukkig en eenzaam was. Ik was sociaal onhandig, onzeker en had maar een paar vrienden. Maar naarmate ik ouder werd, kwamen met de volwassenheid ook vaardigheid en zelfacceptatie. Een beetje ongemak is niet per se slecht. Het maakt je veerkrachtiger en vormt je karakter.

Toen ik mijn zoon kreeg, wilde ik zó graag dat hij zich nooit zo hoefde te voelen. Ik heb veel aandacht besteed aan zijn sociale vaardigheden en hij was erg sociaal en vrolijk. Maar er veranderde iets toen hij in de puberteit kwam. Hij werd onzeker en onhandig. In de samenleving van nu krijgen kinderen online te horen dat als ze zich ongemakkelijk voelen, ze wel trans moeten zijn. Dus toen mijn zoon online ging zoeken, kwam hij ook tot die conclusie. Mijn zoon zocht een verklaring voor het gevoel dat hij er niet bij hoorde. Trans leek het antwoord.

Tot mijn grote verdriet en frustratie bevestigden alle volwassenen in zijn leven, behalve zijn ouders, zijn eigen diagnose. Kinderen die uit het niets concluderen dat ze trans zijn, hebben geen enkel bewijs dat ze zich voor altijd zo zullen voelen. Hoeft een identiteit, die kan veranderen, bij een zich nog ontwikkelend jong mens meteen te worden gemedicaliseerd? Het kan ook gewoon rebellie zijn, geïnternaliseerde homofobie, of een poging om anders te zijn om juist ergens bij te horen. Er zijn veel aanwijzingen dat het vaak inderdaad zo zit. De kinderen die zich trans voelen, zijn vaak dezelfde die op school worden gepest. Het zijn de nerds, de homo’s, autistische kinderen en zelfs de slimme leerlingen.

We zien dat kinderen massaal worden beïnvloed en zelfs klaargestoomd om in transitie te gaan. Het is dan ook geen verrassing dat, net als bij de meeste tieneridentiteiten, veel jongeren hun keuzes opnieuw tegen het licht houden als ze ouder en volwassener worden. Net zoals ik deed toen ik besefte dat ik eigenlijk helemaal geen ander mens met een nieuwe familie wilde zijn. Het zou rampzalig voor me zijn geweest als ik was aangemoedigd en gefaciliteerd om dat daadwerkelijk werkelijkheid te maken. De puberteit is een periode van verkenning en identiteitsvorming. Tieners zullen altijd nieuwe identiteiten uitproberen, met de verkeerde mensen omgaan en daarvan leren, en in opstand komen tegen hun ouders.

Kinderen hebben de ruimte nodig om te groeien en te rijpen in hun gezonde lichamen, zodat ze de volwassenheid in kunnen gaan met een gezond lichaam én een gezonde geest.