(13) Schoffering van de Tweede Kamer

6 november 2026

|

Redactie Genspect Nederland

|

Nieuws & analyse

Amsterdam UMC en Radboudumc hebben zoals we eerder al schreven botweg geweigerd om in de Tweede Kamer te komen praten over transgenderzorg.

Krantenkop in De Telegraaf van 6 november 2026: Weigering gesprek over transgenderzorg, met een foto van Kamerlid Lisa Vliegenthart

Bron: De Telegraaf, 6 november 2026. Foto: ANP.

In een mail aan de commissie Volksgezondheid schrijven de ziekenhuizen dat het geplande gesprek niet voldoet aan “het vereiste niveau van nuance”. Ze vrezen “verdere polarisatie”.

Dat is een ongekende klap in het gezicht van de parlementaire democratie. René Claassen (Groep Marcuszower) noemt het terecht een schoffering van de Tweede Kamer. En dat is het ook. Een schande. Twee academische ziekenhuizen die de volksvertegenwoordiging de deur wijzen omdat ze liever niet geconfronteerd worden met kritische vragen over hun eigen praktijk.

Wat de politici erover zeggen

De Telegraaf publiceerde vandaag een groot artikel waarin diverse politici zich duidelijk uitspraken.

Diederik van Dijk (SGP) is helder: de weigering duidt op wantrouwen tegen het parlement. Hij wijst erop dat de ziekenhuizen bang zijn dat het zorgvuldige traject van de Gezondheidsraad in sneltempo wordt overgedaan. Lisa Vliegenthart (Pro), mede-initiatiefnemer van het gesprek, stelt dat de ziekenhuizen over hun eigen bevoegdheid heen gaan: “Zij maken hun eigen afwegingen.”

Ines Kostic (Partij voor de Dieren) vindt de ziekenhuisexperts “onmisbaar” omdat zij de praktische kennis hebben. Wieke Paulusma (D66) maakt zich vooral zorgen over de “balans van sprekers”. Volgens haar was die al niet evenwichtig genoeg, waardoor de weigering de balans verder in gevaar brengt.

De kern van de zaak

Precies hier gaat het mis. Pro, PvdD en D66 praten zich in de nesten met hun vaste mantra van “evenwichtige gesprekken” en “nuance”. Alsof de enige legitieme insteek is dat de genderklinieken zelf mogen bepalen of, wanneer en onder welke voorwaarden de Kamer hen mag bevragen. De werkelijkheid is simpeler: twee grote behandelcentra willen geen open vragen over de zorg die zij leveren aan minderjarigen.

De Kamer had een rondetafel georganiseerd met zowel voorstanders als sceptici en ervaringsdeskundigen in een 50/50 balans. Dat is precies wat een parlement hoort te doen bij een medisch-ethisch onderwerp dat al jaren onder vuur ligt. Dat de klinieken weglopen zodra er ook maar een greintje tegenspraak dreigt, bevestigt alleen maar de kritiek die al langer klinkt: hier heerst een gesloten cultuur die geen serieuze toetsing duldt.

Claassen heeft gelijk. Dit is een schoffering. En zolang de instellingen die de zorg verlenen zich boven de democratische controle plaatsen, blijft de vraag legitiem of de huidige praktijk überhaupt nog te verantwoorden is.

Eerder schreven we over de weigering van Radboud UMC en Amsterdam UMC: Radboud UMC en Amsterdam UMC weigeren verantwoording.